فریبا احمدی اپتومتریست و مدرس دانشگاه علوم پزشکی اردبیل

 

 سلام ،سلام ،سلام ... عیدتان مبارک ! طاعاتتان قبول!

خیلی دیر شد نه ؟( باور کنید 3-4روز است 30-40 باردو سه خط کوچک تبریک و عیدی  را به پرشین ارسال می کنم بازی در می آورد! )حتی پاسخ به کامنتها را هم باید بروم در قسمت مدیریت جواب دهم ! اصلا فکر نمی کند سه چهار روز بعد از عید تبریک به چه دردی می خورد!؟خب ولش کن ! ماه مبارک هم رفت! منکه همه تان را دعا کردم و اکثرا  با همان اسمهای وبلاگی تان ! معیت ! دومان ! سلطان ! سید! بعد از سلام ! مامان گلشید و کوشا ! مهران! یوسف ! ستاره ! نیما! ووو... حالا خودم هیچ ! به بچه ها  (دخترانم ) هم میگفتم آنها هم دعا بکنند  مهسا که می گوید مامان خانم ! ( واقعا از این کلمه می ترسم! میدانم پشت سرش باید منتظر تشری باشم  ) می داند اصلا از این خطاب خوشم نمی آید...  میگوید خب مادر من ! آخر اینهم شد اسم ! لااقل درست اسمشان را یاد بگیر بعدا بمن بگو !دعا کن ،دعا کن . این مهسا  خیلی سروزباندار است آنقدر که من یکی ! با همه حاضر جوابی جلویش گاهی (البته فقط گاهی!) کم میآورم . میگویم دخترگلم ! عزیز دلم !  اسمش را چکار داری ؟ بگو سید ، بگو بعد از سلام ! دیگر یک دعا کردن که اینقدر اداو اصول ندارد. خلاصه راضیش می کنم .. می دانم بچه ها آنقدر پاک و معصومند که دعایشان ردخور ندارد... شاید برای همین است که امسال  با وجود بیماری شدید ، برخلاف تصور آقا یوسف  بجای داشتن حال و دعا  و خواندن قران و همه آن دعا های زیبائی که آدم را برای یکسال بیمه می کند مجبور بودم به پخت و پز افطار و سحری و تدارک غذا و شستن ظرفها ( که این ماه چند برابر می شود) و رسیدگی به سید که حالش هی در نوسان است و بقیه کارهای  خانه ، مطب را هم که نتوانستم تعطیل کنم چند مریض مشکلدار و چند تائی آمبلیوپ داشتم که البته یکیشان که پیرمردی 70 ساله بود و بعلت ناراحتی قلبی و ریوی قادر به عمل جراحی کاتاراکت نبود باور نمی کنید اگر بگویم یک چشمش را با تجویز عینک به از count finger شمارش انگشتان در چند متری به دید 10/7 رساندم آنهم کی ؟ یکروز قبل از روز جهانی بینایی ! که این  مورد  خیلی خوشحالم کردلااقل خودم یک هدیه ای به خودم دادم . پیرمرد نمی توانست باور کند که دیگر می تواند ببیند !... داشتم میگفتم که خیلی سرم گرم کار در عین بیماری!  بود ... حتی یکی دو بار موقع ظرف شستن حسابی بحال خودم گریه کردم ! البته من کار خانه را بسیار دوست دارم ( از بس که بیرون کار می کنم ! ) وحتی گاهی اگر شد از دانشگاه مرخصی می گیرم که به کارهای خانه که بسیار سختتر و زیادتر از کاربیرون است (البته اگر بخواهی درست و خوب انجام بدهی) برسم ...اما رمضان حیف است آدم مشغول این کارها باشد! ولی خب چاره ای نیست .روزه داران  افطار و سحری مقوی و خوب می خواهند ... لطفا کسی هم لطف نکند و نگوید که خود این کارها اله است و بله است و کم از دعا و عبادت نیست که من همه آنها را فوت آبم  ولی دلم راضی نمی شود...حتی نتوانستم چیزی برای رمضان بنویسم ، کاش رمضان هیچوقت نمی رفت ! کاش همیشه در آن روزها و شبها  می ماندیم! اما حیف که چاره ای نیست ! 

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت              صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

کاش لااقل از ما دلگیر نباشد ... نمی دانم چرا همیشه فکر می کردم  رمضان موجود زنده ایست مثل بهار ! که می بیند و احساس می کند و نفسش ما را زنده می کند طراوت و زیبائی را با خود برای قلبهایمان  به ارمغان می آورد ... او بهاری بود که بهشت را برایمان تداعی کرد ، چشمه ای بود که جوشید و همه خاکها و سنگها را شست و... و بارانی که بارید باران فرشته ! و زنگها و رنگها را شست و برد . خدا هرگز او را از ما نگیرد . همیشه در انتظار سرود سلامش می مانیم! قرار بود

( یعنی در ارسالهای قبلی ) همِن چند سطر را برای تبریک بنویسم و بعد عیدی ! باز طولانی شد ببخشید( حتما معیت دعوایم می کند!) و اما عیدی !!! ظاهرا شماها زیاد اهل عیدی دادن و گرفتن نیستید!! اشکال ندارد من شمارا عادت می دهم! برایتان چند عیدی دارم!یکی شعری است که بسیار آنرا (ازبچگی :منظورم 13-14 سالگی است )دوست داشتم  و چند مطلب دیگر، یادش بخیر اوایل در قسمت عشق و عرفان آدرس

 f-ahmady6.persianblog.ir ! چقدر از آن نوع مطالب می نوشتم ... فعلا تا بعد!

 

 

بیـا ای بلبل خوش نغمه من !

با درد بســـاز! چون دوای تو منم                    درکـس منگرکه آشنــای تومنم

گر برسـر عشـق ما کشتـه شـوی                     شکرانه بده که خونبـهای تو منم

معشوق وصـال  جاودانـت  ندهد                    ره جانب خویش رایگـانت  ندهد

بگذرزحدیث وصل،کین پرده نشین                  تا جان ندهی زخود نشانت ندهد

بیـا ای بلبــــل خوش لــهجه من                  بیــا  ای روح بـــخش محجه من

سخن گـوی ازگـل وزعشـوه گل                   نوایــی زن به یـاد بـــوی سنبل

حدیث حسن لیــــــلای قدم گو                    زمجنـــون وزصحــرای عدم گو

بخــوبی ازلب شیـــرین سخن گو                   نوایی هم زشـــور کوهکن کن

سرودی زن چــومرغان شبــاویز                    بیــاد گلــرخان شورش انـگیز

بگـــو از داستـان محفــل  قـدس                   بگــــو از دوستـان محفــل انس

بزن در پرده ، این سازونـــوا را                    مکـن رســوا تو مشتی بینوا را!

که هر گوشی نبــاشد مـحرم راز                   مگــر صاحبدلی با عشق دمساز

سر پرشــور از سودای شیــرین                    نمی غلـتد مگر درپای  شیـرین !

نه هر دل را گـدازد عشق لیــلی                   به مجنون می برازد عشق لیــلی!

تجلــی کن دراین طــور دل من                   که تا فــانی شود آب وگـل من

قیـامت کن بپا زان قد وقــامت                   دری بگــــشا ز بـاغ استقـامـت

مرا پـــــروانه آن شمــع قد کن                  رهـا ازرنگ و نام ونیک وبدکن

بروی خویــش کن دیـــده بازم                   بپــابـوسی خود کـن سرفــرازم

بکوش ای مفتخر درتشـنه کامی                    که تاگیری زدست دوست جامی

به گلــزار معـارف  بلبلــم  کن                   مرا دستــان آن شاخه گلــم کن

بده چون خضر ازاین ظلمت نجاتم                 بنــوشــان از کــرم آب حیــاتم

مرا با خضــر رهبر همسفـــرکن                 ز اســـرار حقــیقت آگـــهم کن

   **************************************************************

 

1) دلارام چیست؟ مولونا درکتاب ( فیه ما فیه) می فرماید:

در آدمی عشقی هست و تقاضائی که اگر صدهزار عالم ملک او شود آرام نیابد . این خلق بتفصیل در هرپیشه و صنعت و غیر ذالک میکنند و هیچ آرام نمی گیرند . زیرا آنچه مقصود ست بدست نیامده است . آخر معشوق را دلارام می گویند یعنی که دل ، بوی آرام گیرد پس به غیر چون آرام و قرار گیرد؟!

2) عبد کیست؟

 ابراهیم ادهم غلامی بخرید چون آنرا به خانه برد گفت ای غلام چه خوری ؟گفت آنچه تو دهی ! گفت: چه پوشی؟ گفت: آنچه تو پوشانی! گفت: اسمت چیست ؟ گفت: آنچه تو بنامی! گفت : چه کنی ؟ گفت : آنچه تو فرمائی ! گفت :چه در خواستی داری ؟ گفت : مرا با درخواست چه کار!؟ ابراهیم گریبان خود بگرفت و گفت ای مسکین ! در عمر خود هرگز با خدایت چنان بوده ای که آن غلام می گوید !؟

 

 3) مراقب کردار خویش باش! راهنما کیست؟

  ابراهیم بن هشام همراه استادش شیخ محمد مغربی بصحرا بیرون شد  ابراهیم دست برد و گیاهی از زمین برکند و ساعتی در دست گردانید و بعد از آن بینداخت.شیخ فرمود : ای ابراهیم درین یکساعت پنج خطا از تو بصدور پیوست ! گفت یا شیخ آن کدامست !؟ گفت : یکی آنکه  مسبحی را از تسبیح باز داشتی ،دوم آنکه تن را به بازی و لعب ساعتی گذراندی، سیم آنکه دیگری را نیز درین راه تشویق کردی ، چهارم آنکه بدون عبرتی برداشتی ، پنجم آنکه بدون دلیلی بر زمین انداختی و کسی که به یک لحظه از وی پنج خطا  صادر شود قابلیت صحبت با من را ندارد و او را یکسال از خویش دور کرد!

 

 4) جشن گندم مبارک                  بهارون گل گندم می آرم

     من و خورشید و بارون خونه زادیم                          به هم دست برادرگونه دادیم

     اگه  ابر  سیاه  نخواد    بباره                                  منو خورشید و بارون در جهادیم

     نفس از من  بجون خاک  بسته                               منو خاک هردو دلهامون شکسته

    منو خاک هردو همزادیم و همخون                             بمیره هر که بین ما نشسته

   با دستای خودم  گندم  می کاروم                              جونم رو مو بپای او میذارم

  اگه  خونم  جای  بارون    بباره                                 بهارون  گل  گندم  میارم 

                                        بهارون گل گندم میارم

 

           

نوشته شده در چهارشنبه ٢٦ اسفند ۱۳۸۳ساعت ۸:۱٠ ‎ق.ظ توسط فریبا احمدی نظرات ()


 Design By : Pichak