فریبا احمدی اپتومتریست و مدرس دانشگاه علوم پزشکی اردبیل

      

                                                    یک شب زیبا ی ۸ساله

امشب شب عجیبی است ،شب زیباییست. شبی به یاد ماندنی!احساس غریبی دارم.امروز هر آنچه که توانستم گفتم خارج از توانم آن هم در شرایطی بس ناعادلانه، من از پشت غبار آمدم، غبار خاطره‌ها. بعد از هشت سال فرصتی شد که با عبور از مسیرهای پر سنگلاخ باز هم در کنار مردم باشم. آنچه می توانستم گفتم و آرام گرفتم.همه احساسات درد ،خشم و رنج و حسرتی را که از دستهای پینه بسته و چهره‌های بشکسته و چشمان نگران اما امیدوار مردم قلب مرا به درد آورده بود بیان کردم...                                                                      

ساعت ۵/۱۲شب است. ساعتی‌است که به ستاد برگشته‌ام. خسته هستم اما آرام ،آرامش بی نهایتی را احساس می‌کنم .گویی بار بزرگی از دوشم برداشته شده است. دیگر سنگینی آن امانت بزرگ ۸ سال پیش را احساس نمی‌کنم(حدود۳۵هزار رای)حرفهایی را که می‌بایست می‌گفتم ،گفتم. در نا عادلانه‌ترین شرایط در مقابل رقبایی سر تا پا مجهز، برخی با سه سال فعالیت و برنامه ریزی شبانه روزی و صرف ارقام نجومی! بعد از آنروز باشکوه در قدس ... امروز در نمین بودم.نمین هم مثل نیر قیامت شد...باید بگویم ،باید همه چیز را بگویم منکه گفته بودم (حرفهای من ،دردهای من تمام ناشدنی است ) اثری از پوسترها ی من نبود، براستی چرا اینقدر از من میترسند؟ مگر من چه دارم ؟آنها که همه چیز دارند جز خدا و مردم . شاید دیگر نیازی به پوستر نباشد...                                                                                                         

  الیس صبح بقریب  ...                                                                                                آیا سحر نزدیک نیست ...                                                                                        

 

نوشته شده در پنجشنبه ۳٠ بهمن ۱۳۸٢ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ توسط فریبا احمدی نظرات ()


 Design By : Pichak